Te części nas nie są czymś, co warto jedynie zauważyć i pochwalić.
To mogą być ważne zasoby, na których możemy oprzeć proces terapeutyczny.
Zdolność do refleksji może pomóc nam łagodnie przyjrzeć się temu, co dzieje się, gdy emocje stają się zbyt intensywne. Umiejętność zauważania wzorców może pozwolić zbliżyć się do doświadczeń, których nie jesteśmy jeszcze gotowi dotknąć bezpośrednio. A ciekawość siebie może pomóc pozostać trochę dłużej przy czymś, od czego wcześniej trzeba było się odsunąć, aby sobie poradzić.
W terapii ważne jest więc nie tylko pytanie:
„Z czym jest Ci trudno?”
ale również:
„Co już w sobie masz, co może nam pomóc wspólnie się temu przyjrzeć?”
Bo terapia nie musi polegać wyłącznie na szukaniu tego, co wymaga zmiany. Może być również przestrzenią, w której zaczynamy dostrzegać i rozwijać to, co już w nas istnieje — nasze zasoby, zdolności i sposoby radzenia sobie, które mogą stać się częścią drogi do zmiany.