Pierwsza sesja terapeutyczna może budzić wiele różnych emocji. Możesz czuć ulgę, że w końcu zdecydowałaś/eś się zrobić ten krok, ale również niepewność, stres czy obawę: „Od czego mam zacząć?”, „Co mam powiedzieć?”, „Czy terapeuta mnie zrozumie?”
To zupełnie naturalne. Nie musisz przychodzić na pierwszą sesję z przygotowaną historią ani dokładnie wiedzieć, czego potrzebujesz. Możemy zacząć od tego, gdzie jesteś teraz.
Pierwsze spotkanie to przede wszystkim poznanie się
Pierwsza sesja daje nam możliwość spokojnego poznania się i porozmawiania o tym, co sprawiło, że zdecydowałaś/eś się poszukać wsparcia właśnie teraz.
Mogę zapytać Cię o to, z czym obecnie jest Ci trudno, jak wpływa to na Twoje codzienne życie oraz czego oczekujesz od terapii. Możemy również porozmawiać o ważnych doświadczeniach z przeszłości, ale nie musisz opowiadać wszystkiego podczas pierwszego spotkania.
To Ty decydujesz, czym jesteś gotowa/y się podzielić.
Nie musisz wiedzieć, od czego zacząć
Wiele osób rozpoczyna pierwszą sesję słowami:
„Nie wiem, od czego zacząć.”
I to jest w porządku.
Nie oczekuję, że będziesz mieć przygotowaną listę problemów albo potrafisz od razu nazwać wszystkie swoje emocje. Czasami człowiek po prostu wie, że coś jest nie tak – czuje się przytłoczony, niespokojny, zagubiony, samotny albo zauważa, że pewne sytuacje czy wzorce w jego życiu ciągle się powtarzają.
Możemy wspólnie zacząć to rozumieć.
Możesz zadawać pytania
Pierwsza sesja jest również przestrzenią dla Ciebie, aby dowiedzieć się więcej o tym, jak pracuję.
Możesz zapytać o przebieg terapii, częstotliwość spotkań, poufność czy mój sposób pracy. Porozmawiamy również o praktycznych kwestiach związanych z naszymi spotkaniami.
Ważne jest, abyś mogła/mógł sprawdzić, jak czujesz się w kontakcie ze mną. Relacja terapeutyczna jest ważną częścią terapii, dlatego nie chodzi wyłącznie o moje kwalifikacje czy podejście – istotne jest również to, czy czujesz, że możesz przy mnie stopniowo budować zaufanie i być sobą.
Czy będę musiała/musiał mówić o trudnych doświadczeniach?
Nie.
Jeśli w Twojej historii znajdują się bolesne lub traumatyczne doświadczenia, nie będę oczekiwać, że opowiesz o nich szczegółowo podczas pierwszej sesji.
W swojej pracy zwracam uwagę na bezpieczeństwo i tempo osoby, z którą pracuję. Do trudniejszych doświadczeń możemy zbliżać się stopniowo, wtedy kiedy będziesz na to gotowa/y.
Terapia nie powinna być wyścigiem.
Co może wydarzyć się po pierwszym spotkaniu?
Po sesji możesz poczuć ulgę, nadzieję albo większy spokój. Możesz również czuć zmęczenie lub zauważyć, że pewne myśli i emocje pozostają z Tobą jeszcze przez jakiś czas.
Nie istnieje jedna „właściwa” reakcja na pierwszą sesję.
Warto natomiast zadać sobie kilka prostych pytań: Czy czułam/em się wysłuchana/y? Czy czułam/em się traktowana/y z szacunkiem? Czy jest we mnie poczucie, że mogłabym/mógłbym tutaj stopniowo mówić o ważnych dla mnie rzeczach?
Nie musisz od razu czuć pełnego zaufania. Zaufanie często buduje się z czasem.
Pierwszy krok nie musi być wielki
Rozpoczęcie terapii dla wielu osób jest ważną decyzją. Nie oznacza jednak, że podczas pierwszej godziny musisz opowiedzieć całe swoje życie albo znaleźć rozwiązanie wszystkich trudności.
Pierwsze spotkanie może być po prostu początkiem rozmowy.
Nie musisz mieć wszystkiego poukładanego. Nie musisz wiedzieć, co powiedzieć. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie ważne właśnie teraz.
Jeśli zastanawiasz się nad rozpoczęciem terapii, oferuję bezpłatną 15-minutową rozmowę wstępną, podczas której możesz zadać pytania i sprawdzić, czy mój sposób pracy może być dla Ciebie odpowiedni.